Ang mabilis na pag-usbong ng industriya ng electric vehicle (EV) ay nagdudulot ng malaking hamon sa pamamahala ng mga baterya. Habang dumarami ang mga sasakyang de-kuryente sa kalsada, tumataas din ang pangangailangan para sa isang pandaigdigang pamantayan sa pag-recycle ng mga ginamit na baterya [2].

Ang estandarisasyon ay hindi lamang para sa kaligtasan. Ito ay kritikal upang matiyak na ang mga mahahalagang metal tulad ng lithium, cobalt, at nickel ay maibabalik sa supply chain nang episyente [3]. Ang pagtatatag ng mga pandaigdigang protocol ay makakatulong sa mga manufacturer na sumunod sa mga regulasyon habang pinapanatili ang kalidad ng kapaligiran.

Isang modernong pasilidad na gumagamit ng robotika para sa ligtas na pag-disassemble ng mga baterya ng electric vehicle. — Image created by AI

Ang kahalagahan ng pandaigdigang pamantayan

Sa kasalukuyan, ang bawat bansa ay may kanya-kanyang batas sa pagtatapon ng hazardous waste. Ang EU Battery Regulation ay nagsisilbing pangunahing benchmark para sa buong mundo [3]. Ipinapakilala nito ang konsepto ng “digital battery passport” upang masubaybayan ang bawat baterya mula sa produksyon hanggang sa pag-recycle.

Ang pagkakaroon ng iisang pamantayan ay nagpapababa ng gastos para sa mga tagagawa. Pinapadali rin nito ang pagpapalitan ng teknolohiya sa pagitan ng mga bansa. Ang ligtas at epektibong teknolohiya sa pag-reresiklo ng lithium-ion battery ay nangangailangan ng malinaw na gabay upang maiwasan ang mga aksidente tulad ng thermal runaway.

Konteksto ng Pilipinas at ang EVIDA law

Sa Pilipinas, ang Republic Act No. 11697, o mas kilala bilang Electric Vehicle Industry Development Act (EVIDA), ang nagtatakda ng direksyon ng bansa [1]. Inaatasan nito ang mga ahensya ng gobyerno na bumuo ng mga panuntunan para sa pag-recycle ng mga baterya.

Kailangan nating pagtuunan ng pansin ang ang sirkular na supply chain ng baterya ng electric vehicle mula pagmimina hanggang pagrerecycle. Ang mga lokal na pasilidad ay dapat sumunod sa mga pamantayan ng DENR-EMB para sa paghawak ng hazardous waste [4]. Ang pag-unlad ng lokal na kapasidad ay magbibigay ng mas malaking oportunidad sa mga industriya sa Pilipinas.

Teknolohiya sa pagbawi ng mga metal

Ang proseso ng pag-recycle ay karaniwang nahahati sa dalawang pangunahing pamamaraan: pyrometallurgy at hydrometallurgy. Ang pyrometallurgy ay gumagamit ng mataas na init upang matunaw ang mga metal [3]. Sa kabilang banda, ang hydrometallurgy ay gumagamit ng mga kemikal na solusyon para sa mas mataas na puridad ng mga nakuhang materyales.

Ang pagpili ng teknolohiya ay dapat nakabatay sa mga pandaigdigang pamantayan ng kaligtasan. Ang mga tagagawa ay dapat mamuhunan sa mga sistemang sumusunod sa UN 38.3 transport testing requirements. Ito ay upang matiyak na ang transportasyon ng mga spent battery ay hindi magdudulot ng panganib sa publiko.

Extended producer responsibility sa industriya

Ang Extended Producer Responsibility (EPR) ay isang mahalagang haligi sa modernong pamamahala ng basura. Sa ilalim ng sistemang ito, ang mga manufacturer ay may pananagutan sa buong siklo ng buhay ng kanilang mga produkto. Kasama rito ang pagpopondo sa mga pasilidad ng pag-recycle at pagbawi ng mga materyales [3].

Ang mga kumpanya ay hinihikayat na magdisenyo ng mga baterya na madaling i-disassemble. Ang modular na disenyo ay nagpapadali sa paghihiwalay ng mga cell at iba pang bahagi. Sa pamamagitan nito, mas madaling maabot ang mga target na recovery rate para sa lithium at cobalt [2].

Mga hamon sa logistika at seguridad

Ang pag-recycle ng baterya ay hindi lamang usapin ng kemikal na proseso. Ang logistika ay isang malaking balakid, lalo na sa isang arkipelago tulad ng Pilipinas. Ang pagdadala ng mga baterya mula sa iba’t ibang rehiyon patungo sa mga sentralisadong pasilidad ay nangangailangan ng maingat na pagpaplano [4].

Dapat tayong bumuo ng mga protocol para sa ligtas na pag-iimbak ng mga baterya bago ang transportasyon. Ang mga pasilidad ay dapat magkaroon ng sapat na kagamitan para sa fire suppression. Ang pagsasanay sa mga tauhan ay dapat ding maging prayoridad upang maiwasan ang anumang insidente.

Ang hinaharap ng circular economy

Ang transisyon patungo sa circular economy ay hindi na lamang isang opsyon kundi isang pangangailangan. Ang paggamit ng mga second-life battery para sa energy storage systems ay isang magandang halimbawa ng pagpapahaba ng buhay ng mga baterya [2]. Ito ay nagpapababa ng pangangailangan para sa pagmimina ng mga bagong raw material.

Ang mga organisasyon at manufacturer ay dapat magtulungan upang bumuo ng mga pamantayan na akma sa lokal at pandaigdigang pangangailangan. Ang pagkakaisa sa mga protocol ay magbibigay ng tiwala sa mga mamumuhunan at mga mamimili. Sa huli, ang layunin ay ang pagbuo ng isang industriya na responsable at mapagkalinga sa kalikasan.

More Information

  1. EVIDA (RA 11697): Ang pangunahing batas sa Pilipinas na nagtatakda ng balangkas para sa pag-unlad ng industriya ng electric vehicle at ang wastong pamamahala ng mga baterya nito [1].
  2. Digital battery passport: Isang digital na talaan na naglalaman ng impormasyon tungkol sa pinagmulan, carbon footprint, at recycled content ng isang baterya ng EV [3].
  3. Hydrometallurgy: Isang proseso ng pagkuha ng mga metal mula sa mga ginamit na baterya gamit ang mga kemikal na solusyon upang makamit ang mataas na antas ng puridad [3].
  4. Hazardous waste: Mga materyales na itinuturing na mapanganib sa kalusugan at kapaligiran, kung saan kabilang ang mga ginamit na lithium-ion battery ayon sa regulasyon ng DENR-EMB [4].
  5. Thermal runaway: Isang mapanganib na kondisyon sa mga baterya kung saan ang labis na init ay nagdudulot ng sunud-sunod na reaksyon na maaaring humantong sa pag-apoy o pagputok [2].